شنبه ، 4 خرداد ، 1398

طرحهای توسعه

 

 
 
بسمه تعالی
 
1. طرح پرورش میگو
 
الف )طرح توسعه مزارع پرورش میگو فاز 1 (29 هکتار )تیاب شمالی
ب )طرح توسعه مزارع پرورش میگو فاز 2 ( 31هکتار ) تیاب شمالی
ج)طرح توسعه مزارع پرورش میگو فاز 3 (400هکتار ) یکدارجاسک
 
2.طرح عمل آوری میگو 
 
 
1. طرح پرورش میگو 
 
سایت پرورش میگو تیاب شمالی به جهت موقعیت جغرافیایی و امکانات محلی از جمله سرد خانه و کار   گاههای عمل آوری و سا بقه پرورش و حضور حدود 70 شرکت در منطقه و زیر ساختهای ایجاد شده به عنوان قطب پرورش میگو در ایران شناخته شده است
 با عنایت به رشد مصرف میگو در داخل کشور و چشم انداز تولید و مصرف و صادرات میگو برای سالهای آینده امید توسعه و پیشرفت بیشتری در این صنعت دور از ذهن نمی باشد
 
سابقه و هدف از تاسیس :
شرکت اربیان طلایی با سابقه یک دهه فعالیت مستمر در پرورش و تولید میگو یکی از خوش نا مترین شرکتهای فعال در منطقه می باشد و با احتساب سطح زیر کشت موجود و با توجه به طرح توسعه در صدد پایین آوردن قیمت تمام شده تولید و همچنین سود آوری بیشتر صنعت و ایجاد اشتغال پایدار در جهت همراهی با سیاست های دولت خدمت گذار می باشد
زمان بندی :
   1)   اجرای عملیات خاکی
الف ) فازیک 4ماه
ب) فاز دو 4ماه
ج ) فازسه 12ماه
 
   2)   عملیات بتنی
الف) فازیک 5ماه
ب) فاز دو5ماه
ج) فاز سه 14 ماه
 
3)  نصب تاسیسات
 
الف) فازیک 2ماه
ب) فاز دو2ماه
ج ) فازسه 6 ماه
 
فرآیند تولیدمیگو :
1)   آماده سازی استخر ها و شخم زنی و آهک پاشی
2)   لارو تهیه شده از کارگاههای تکثیر در استخرها ذخیره سازی میگردد  
3)   در طول دوره پرورش با غذا دهی و کنترل رشد سایز گیری انجام می گردد
4)   عملیات صید میگو پس ازطی مراحل سایزگیری و رسیدن به وزن حدود17 گرم
 
زمان بندی تولید :
درصورتی که پرورش در یک کراپ صورت پذیرد عملیات ذخیره سازی از اردیبهشت شروع و تا پایان خرداد ماه ادامه پیدا خواهد کرد و پس از 130 روز پرورش از ابتدای مهر ماه عملیات صید به مدت 60 روز صورت خواهد گرفت
پرورش در دو کراپ از ابتدای فروردین آغاز و تا پایان دی ماه هر سال به طول می انجامد.
 
 
  
 
2. طرح عمل آوری میگو  
 
1- نام طرح : عمل آوری و تهیه و انجماد ماهی و میگو گونه های مورد نظر : میگوی پرورشی گونه ی وانومی + ماهی های صنعتی و ماهی های تجاری 
2-     گونه های مورد نظر با ذکر نام علمی : وانومی 
3-    ظرفیت اجرای طرح : 2000 تن سالانه در یک شیفت  
4-     بیوتکنیک اجرای طرح : 
ماهی و میگو نقش حیاتی در تغذیه مردم جهان داشته و سهم ویژه ای درتامین مواد پروتئینی صدها میلیون نفر ایفا می کند ، بطوری که در دهه گذشته حدود 16%میانگین پروتئین بدست آمده به ماهی و میگو اختصاص داشته است . براساس آمارهای منتشره متوسط مصرف سرانه ماهی درجهان حدود 13کیلوگرم و در ایران حدود 8کیلوگرم گزارش شده است .کم بودن مصرف سرانه ی ماهی و میگو درایران دلایل متعدی دارد ، از جمله آنها می توان به مواردی نظیر محدودیت فرهنگ ماهی خوری ، عدم وجود محصولات متنوع و آماده مصرف و... اشاره کرد .
از همه گذشته ماهی و میگو برای شمار زیادی ازافراد دارای سوءتغذیه ، غذایی مهم و مطلوب است . غذایی سهل الهضم با پروتئین حیوانی مرغوب و قابل مقایسه با سایر گوشت ها و لبنیات ، همچنین به دلیل لیزین زیاد به عنوان یک اسید آمینه ضروری ، مکمل رژیم غذایی پرازقند است . وجود اسیدهای چرب با زنجیره های غیراشباع مانند Y3درماهی در درمان بسیاری از بیماریهای قلبی ، عروقی و ... موثراست .و با عنایت به این ویژگیها مصرف ماهی و میگو و آبزیان با استقبال بالایی در جهان مواجهه شده است .
ازسوی دیگر وجود مراکز پرورش میگو در منطقه ، انگیزه بسیار بالایی را برای صاحبان صنایع جهت سرمایه گذاری ایجاد کرده است ، درحال حاضر این میگوعمدتا برای صادرات استفاده می شود حال آنکه دارای ویژگی های مهم تغذیه ای است و با اجرای این طرح گامی در استفاده بهینه ازاین منابع و بالابردن میزان مصرف سرانه در ایران برداشته می شود .
 
دلایل اقتصادی طرح : 
 
رشد کنونی جمعیت جهان و نیاز روزافزون به پروتئین،نیازمند راهکارهای بهینه در تامین این منابع غذایی است،در همین راستا فعالیت های شیلاتی از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده و می تواند یکی از محورها وراهبردهای تولید پروتئین مورد نیاز کشور باشد. افزایش تولید آبزیان مرهون افزایش تولید در زیر بخش آبزی پروری است. درحالی که میزان صید آبزیان در طی دو دهه اخیر تقریبا ثابت بوده و یا افزایش اندکی را نشان می دهد. روند رو به رشدپرورش میگو در جهان بواسطه تقاضای بالای آن و همچنین پتانسیل های بالقوه در خصوص اراضی مستعد پرورش میگو در نوار لم یزرع ساحل جنوبی کشور و نیز شرایط اقتصادی و اجتماعی خصوصاً ارزآوری و اشتغالزایی این صنعت، سازمان شیلات ایران را بر آن داشت تا درقالب برنامه های توسعه ای دولت در زیر بخش شیلات ،تکثیروپرورش میگو را در مناطق ساحلی کشور توسعه و ترویج کرده تا از این طریق بتواند ضمن تولید و عرضه بخشی از مواد پروتئینی داخل،با صدور این محصول ،ارزآوری بالایی را در قالب اقتصاد بدون نفت،دنبال نماید.توسعه تکثیروپرورش میگو به طور همسو،علی رغم عدم وجود سابقه و قدمت ،از طریق توسعه مزارع پرورش و مراکز تکثیر با مشارکت بخش خصوصی فراهم گردید. . اگر چه برخی عوامل مانع از تحقق اهداف توسعه  پرورش میگو گردیده اند لیکن به نظر می رسد که رفع این موانع و حصول اهداف و بهره مندی از منافع اقتصادی و اجتماعی دور از دسترس نبوده و با برنامه ریزی مناسب می توان بر این مشکلات فائق آمد.

 تجارت جهانی میگو

اگرچه میزان تولید جهانی میگو به بیش از 6.5 میلیون تن در سال 2007 بالغ می گردد اما بخش عمده آن در داخل کشورهای تولید کننده مصرف شده و میزان میگویی که به بازار های جهانی وارد می شود تنها در حدود 30 کل تولید است. در سال 2007 میلادی کشورهای ژاپن( 277 هزار تن)، امریکا ( 560 هزار تن ) و ده کشور عضو اتحادیه اروپا ( 992 هزار تن) وارد کنندگان اصلی میگو بوده اند . ارزش کل واردات میگو توسط کشورهای عمده تولید کننده بیش از 16 میلیارد دلار برآورد شده است که بالغ بر 8/5 میلیارد دلار آن تنها به کشورهای عضو اتحادیه اروپا تعلق دارد(شیلات تایلند 2010) برآوردها نشان می دهد که علیرغم ثبات و یا سیر نزولی قیمتها در بازارهای مصرف، میزان تولید میگوی پرورشی سالانه به طور متوسط با 12 تا 15 درصد افزایش روبرو خواهد بود.

براساس مطالعات انجام شده میانگین سهم ایران از بازار صادرات جهانی در سال های گذشته معادل 215/0 درصد بوده و حداکثر سهم ایران نیز از این بازار معادل 51/0 درصد بوده است که بر همین مبنا پیش بینی می شود این سهم صادرات در طی سالهای برنامه پنجم توسعه رشد قابل توجهی داشتهو در سال پایانی برنامه به ترتیب به درصد های حداقل و حداکثر 0.57و  35/1 رسیده و میزان صادرات بین 12 تا 29 هزار تن متغییر باشد.

 وضعیت پرورش میگو در ایران:

اگرچه شمار تجربیات ایران در زمینه تکثیر و پرورش میگو از تعداد انگشتان یک دست کمتر بود،در اولین برنامه توسعه دستیابی به تولید 10 هزار تن میگوی پرورشی در سال پایانی برنامه هدف گذاری گردید. با کوششهای انجام شده و بهره گیری از همکاریهای فنی سازمانهای بین المللی، در طی این برنامه تنها بخشی از مطالعات فنی و شناخت اراضی مناسب توسعه انجام پذیرفت . تکثیر و پرورش آزمایشی انواع میگوهای بومی  (میگوی موزی،ببری سبزPenaeus semisulcatus )میگوی سفید هندی و میگوی سرتیز (Metapenaeus affinis) و تجربه پرورش میگوی غیر بومی( ببری سیاه) و شناخت اراضی مستعد توسعه از جمله اقدامات اساسی در طی سالهای آغازین برنامه بود که با واگذاری اراضی برای احداث مزارع در استانهای خوزستان و بوشهر و سپس هرمزگان ادامه یافت. علیرغم عدم دستیابی به اهداف کمی، در پایان این برنامه که با حمایت مستقیم دولت از قبیل ارایه خدمات کارشناسی و وامهای با نرخ سود و کارمزد پایین پشتیبانی گردید، زیربنای توسعه پرورش میگو تا حدودی فراهم آمد.

 این روند در طی سالهای دوم برنامه نیز تا حدود زیادی استمرار یافت. با موفقیت نسبی مراکز تکثیر و پرورش میگو و گسترش فن آوری و از سوی دیگر قیمت نسبتا بالای میگو در بازارهای جهانی در دو سال پایانی برنامه بخش غیر دولتی تمایل بیشتری برای سرمایه گذاری از خود نشان داد و گسترش مزارع سرعت بیشتری به خود گرفت. در سال پایانی این برنامه میزان تولید به بیش از 1800 تن رسید و بستر لازم برای افزایش تولید میگوی پرورشی فراهم شد به طوری که میانگین رشد سالانه در طی دو سال اول برنامه سوم 100 درصد بود و ظرفیتهای فیزیکی لازم برای دستیابی به اهداف کمی برنامه فراهم گردید . اما با تنزل قیمت میگو در بازارهای جهانی و کاهش قدرت رقابت صادر کنندگان ایرانی در کنار بروز عواملی چون سرمای زودرس و بیماری لکه سفید ویروسی در مزارع پرورشی موجود، روند گسترش مزارع و تولید میگو متوقف شد و فصل جدیدی در پیش روی برنامه ریزان و تولید کنندگان قرار گرفت.ولیکن این روند در سالهای انتهایی برنامه چهارم به واسطه سیاست تنوع گونه ای و ورود گونه پاسفید غربی یا وانامی به عنوان گونه اول

پرورشی تجاری ایران و تولید اقتصادی در واحد سطح گرایش مثبت به خود گرفت.

 

 
تجارت داخلی میگو
 

 

محصول پرورش میگوی کشور با اتکا صادرات به بازارهای خارجی این حرفه مطرح می باشد ولی تجربیات گذشته نشان داده است که تولید با هدف صرف صادرات و بدون وجود بازار مکمل داخلی ، در شرایط حال حاضر بین 5 تا 10 درصد آن به مصرف داخلی رسیده و مابقی برای صادرات مصرف می شوند.این مقدار در سال های مختلف متغیر بوده و به عنوان مثال در سال 1387 حدود 10 درصد مصرف داخلی را تشکیل داد . آنچه که در این مبحث حائز اهمیت میباشد بیانگر آن است که ظرفیت بازار داخلی برای مصرف میگو در صورت تامین شرایط مدیریتی لازم بر اساس مطالعات ابتدایی انجام شده در حد جذب کامل تولیدات فعلی می باشد که با عنایت به این موضوع و برنامه توسعه تولیدات در سالهای آتی می توان انتظار داشت حجم میگوی وارده به بازار داخلی بر مبنای اطلاعات ماخوذهمرکز آمار ایران با احتساب میانگین مصرف سرانه 541 گرم میگو در سال به بیش از 50 درصد تولید و حتی بالاتر در سال های برنامه پنجم برسد.




اخبار و مطالب





محصولات ما





لینکهای مرتبط



آمار بازدیدکنندگان

بازدید کل :14974
بازدید امروز :31
بازدید دیروز :30

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به شرکت اربیان طلایی می باشد.
طراحی شده توسط سیدحسین موسوی